GJELBARDHANI   KREKOSEJ

 

-Bora që kishte rënë dy ditë pareshtur, kishte mbuluar tërë atë anë si me plaf.Zogu ishte i uritur. Askund s’kishte gjetur gjë për të vu në sqep.Fluturoi edhe ca kohë mbi shumë rrugë e oborre të shtëpive , por pa dobi.I lodhur dhe i rraskapitur u ndal në një degë të mollës afër kotecit të Gjelbardhanit.U bë se po i kalonte çastet e fundit të jetës së tij.

Gjeli, atje poshtë iu afru derës dhe soditëte borën e bardhë.I bëri dy tre hapa dhe i sharruan këmbët në borë. Posa e n djeu të ftohtit në këmbë me të shpejtë i dha krahëve dhe u kthye prapa në kotec.

Zogu u frikësua prej zhurmës të krahëve të Gjelit dhe u përplas gati pa shpirt para derës, meqë s’kishte fuqi të fluturojë.Gjelbardhani e futi mbrenda e i ofroi një pjatë me thërrime buke.Zogu iu falendërua që i shpëtoi jetën dhe pasi erdhi në vete fluturoi.

Erdhi pranvera me gurgullima e lulëzime.Zogu që nga freskia e mëngjesit e deri në mbrëmje fluturonte harëshëm.Gjelbardhani sa herë që e takonte krekosej para tij e pastaj i thoshte:“Ta kam shpëtuar jetën“.

Një ditë zogu krahëlehtë i tha:

-Gjelbardhan, bëhu i mirë sa je edhe i bukur.Mos ia ul vlerën të mirës që ma ke bërë duke e përmendur sa herë që më sheh.

-Të kam bërë mirë e jo keq-ia ktheu i ngrefosur Gjelbardhani duke e ngritur edhe më lartë kokën para grumbullit të pulave dhe gjelastrenit.

-Or bukurosh, edhe të keqen nuk duhet përmendur vend e pa vend, se edhe ajo vjen duke u rritur.

 

Autor: Nuhi Islami

Vepra: Lotët e krokodilit, e botuar në vitin 2001

Botoi: Vatra