Kafshë e egër gjitare,
mishngrënëse e trupmadhe.
Mjaltën ia ka ënda shumë,
dimrin e kalon në gjumë.

Mizë me krahë e trup të murmë,
mbledh nektarin lule me lulë.
Mjaltin, dyllin e bën prore,
është punëtore shembullore.

Zog me pendë të murrmë e të bardhë,
pak më e vogël se laraska.
Ecën duke kërcyer,
ç'emër të bukur paska!

Kafshë gjitare grabitqare,
që ushqehet me ngordhësira.
Po ta dëgjosh trembesh fare,
kur lëshon angullima.

Kafshë përtypëse dythundrake,
me brirë të degëzuar.
Rron në tufa nëpër male,
hapëron e gëzuar.

Ujkut dhe qenit i përngjet,
shumë e shkathët turimprehtë.
Bishtin e gjatë si shtëllungë,
pulat merak i ka shumë.

Jeton në Afrikë e në Azi,
trupmadh e veshgjërë.
Me feçkën e gjatë të tij,
ha, pi dhe fton kopenë.

Dhi a dele fatkeqe,
që i vogli i ka ngordhur.
Lëshon qumështin sit ë tjerat,
por me sy të përlotur.

Katër krahë me luspa pluhuri,
zbukuruar me ngjyra të ndryshme.
Ndër livadhe nëpër lule,
natyrën e bën të hijshme.

Jeton nëpër lumenj e dete,
ka dhjetë këmbë me nyjë.
Gërshërët i ka me vete,
lëvizë kah t'ia mësyjë.

Zvarranik e i pa këmbë,
ndër gurë e shkrepa jeton.
Me helm i ka dy dhëmbë,
po e preke të kafshon.

Zog i vogël ngjyrëhiri,
këmbëshkurtër e sqepmadh.
Jeton në tufë afër njerëzve,
ndryshe e quajnë trumcak.

Kafshë e vogël gjitare,
trupin me gjemba fare.
Kur i kanoset rreziku,
mblidhet si top llastiku.

Kafshë e egër mishngrënëse,
larg në Amerikë jeton.
Leopardit i ngjet shumë,
kur ulërin të frikëson.

Trupvogël, bishtëgjatë e leshmurrmë,
këmbët e para të shkurtëra pak.
Kërcet e ngjitet nëpër drunj,
arrat i ka shumë merak.

Mbret të kafshëve e quajnë,
i fuqishëm haj medet.
Thonë se miu e shpëtoi,
kur një ditë u zu në rrjetë.

Peshk i ujërave të ëmbla,
me krapin shumë gjason.
Trupin e ka me shumë hala,
ndryshe edhe drangë i thonë.

Më i vogli ndër gjitarë,
këmbëshkurtër e bishtgjatë.
Në shtëpi ku macë s'ka fare,
del me shokë luan valle.

Në dete e lumenj jeton,
në trup luspa s'ka.
Gjarpërit shumë i gjason
mishin të shijshëm e ka.

Peshk që gjason me krapin,
të bardhë e ka barkun.
Nga goja dukët si ngjalë,
mishin e ka me shumë halë.

Është majmun me trup të madh,
pa bisht fare e me krahë të gjatë.
Me dy këmbë ec si me katra,
në ishujt Borneo e Sumatra.

Shpend gushëdalë e krahëshkurtër,
lartë e gjatë fluturon.
Di dhe të këndojë bukur,
symbol i paqes i thonë.

Zog shtegtar i pyjeve,
me zë të përvajshëm këndon.
Fole të vetën nuk bën,
në çerdhe të huaj vezët lëshon.

Shpend uji me qafë të shkurtër,
me sqep të gjërë dhe të verdhë.
Kokën e ka si çufër,
këmbët e hapura si pëllëmbë.

Kafshë e egër mishngrënëse,
me macet shumë përngjan.
Trupgjatë e bishtshkurtër,
veshët ngritur i mban.

Shpend me pendë të zeza,
sqepin e ka pak të kthyer.
Dëmton të mbjellat dhe pemët,
nga njerëzit është e urryer.

Kunadhe ndryshe e quajnë,
është më i vogël se dhelpëra.
Gëzofin e ka të çmueshëm,
me shkathtësi ngjitet në kreshka.

Zog shtegtar që këndon bukur,
nëpër pyje ai jeton.
Pak më i vogël se pëllumbi,
lart në qiell fluturon.

Mizë dheu me ngjyrë të zezë,
ndryshe quhet milingonë.
Mbi dhe e bën folenë,
në familje të gjërë jeton.

Kafshë e vogël turigjatë,
këmbët i ka si lopatë.
Jeton nën tokë e gërmon dheun,
dritën s'e duron aspak.

Kafshë mishngrënëse gjitare,
ndryshe e quajnë baldosë.
Trupvogël e turigjatë,
strofkën e bën thellë në tokë.

Kur vera e ngrohtë fillon,
një dritë të verdhë lëshon.
Poshtë e lart fluturon,
fëmijët shumë i gëzon.

Shpend grabitqar e bishtbardhë,
me krahë të mdhenj e të shkurtër.
Ndryshe quhet dhe fajkua,
me kthetra të forta si putër.

Kafshë deti trupshtypur,
pesë a më shumë rreze ka.
Ngjyrën e ka të ndritur,
yjeve të vërtetë iu ngjan.